Blog

Als adviseur midden in de zorg

Als adviseur bij CC ben ik bijna dagelijks te vinden in zorginstellingen door heel Nederland. Maar ook naast mijn werk als adviseur kom ik regelmatig in zorginstellingen als vrijwilligster in de ouderenzorg. Naast dat dit werk mij enorm veel voldoening geeft, geeft het mij ook een beter beeld op de zorg.

Ik merk dat dit mij als adviseur helpt om ook vanuit het cliëntenperspectief te kijken naar de zorg. Als vrijwilliger zie je van heel dichtbij dat veranderingen in zorginstellingen ook direct invloed hebben op de omgeving en het leven van de cliënt. In adviestrajecten ben ik hierdoor extra bewust van het belang van goede communicatie naar cliënten, mantelzorgers en de toegevoegde waarde die het moet opleveren voor de cliënt. Daarnaast kijk ik hierdoor met een andere blik naar het invoeren en borgen van veranderingen; in adviestrajecten is het belangrijk om een werkwijze te kiezen die enerzijds past bij de medewerkers, maar zeker niet in de laatste plaats een werkwijze waar cliënten het minste hinder van ondervinden. Uiteindelijk staat de cliënt centraal; we verbeteren met z’n allen de kwaliteit van zorg met als doel om de kwaliteit van het leven van cliënten te verbeteren. En dat zit soms in hele kleine dingen, zoals u hiernaast kunt lezen.

Als vrijwilligster in de ouderenzorg

Het is één van de eerste mooie warme lentedagen van het jaar; het zonnetje schijnt en er staat een verfrissend windje. Samen met mijn hond Maxi loop ik het verzorgingshuis in, op weg naar mevrouw Jansen. Na drie keer geklopt te hebben, hoor ik van achter de deur “binnen”. Ik doe de deur open en bij het zien van de trouwe bruine ogen en kwispelende staart van Maxi begint mevrouw Jansen te stralen. “Goedemiddag mevrouw Jansen, hoe gaat het met u? Heeft u zin om mee te gaan wandelen buiten?”. Ik heb de woorden nog niet uitgesproken of mevrouw Jansen probeert al op te staan. En hoe moeilijk ze ook kan lopen en hoeveel kracht het haar ook kost om op te staan, de wilskracht om mee naar buiten te gaan is zo groot dat ze na enkele minuten al in de rolstoel is gaan zitten.

Zusters hebben bijna nergens tijd voor

Mevrouw Jansen kiest de mooiste jas die ze heeft om aan te doen om mee naar buiten te gaan en natuurlijk mag de bijpassende handtas niet ontbreken. Samen met Maxi aan haar zijde verschijnt er een grote glimlach terwijl we naar de uitgang van het verzorgingshuis lopen. Het is inmiddels een half jaar geleden dat mevrouw Jansen voor het laatst naar buiten is geweest want, zoals ze zelf zegt, “de zusters hebben tegenwoordig bijna nergens meer tijd voor”. De stralende lach die op haar gezicht verschijnt terwijl we de deuren van het verzorgingshuis uit gaan is onbetaalbaar. Mevrouw Jansen geniet zichtbaar van alle indrukken die ze opdoet; het grasveld met paardenbloemen wordt uitgebreid bewonderd en ook de pas geboren eendjes worden niet overgeslagen. Het is vakantietijd en ze kijkt haar ogen uit met alle spelende kinderen en de vrolijke mensen die ons telkens begroeten bij het voorbijgaan. Mevrouw Jansen is 84 jaar en geniet zichtbaar van alle aandacht. Maar hoe kan het ook anders, ze lacht van oor tot oor en dat werkt aanstekelijk.

Ik wist niet dat ik nog zoveel wist van vroege

Uiteindelijk komen we bij de straat terecht waar ze graag heen wilde; de straat waar ze 43 jaar van haar leven heeft gewoond. Het is nu 8 jaar geleden dat ze het huis heeft moeten verkopen en dat ze in het verzorgingshuis is gaan wonen. Ze schrikt van haar voormalige huis die er een beetje verwaarloosd uit ziet, maar tot haar grote verwondering woont de buurman waar ze jarenlang naast heeft gewoond er nog steeds. Het is weer als vanouds, ze groeten elkaar hartelijk en ze nemen samen de wereld door alsof ze elkaar dagelijks zien. Het is alsof ze weer terug in de tijd gaat. Na de wandeling door haar oude buurt gaan we ook nog even naar het winkelcentrum en de kerk waar ze altijd heen ging. Ondanks dat het geheugen van mevrouw Jansen wat achteruit gaat, komen er veel herinneringen naar boven en mevrouw Jansen begint honderduit te vertellen over haar verleden. “Ik wist niet dat ik nog zoveel wist van vroeger”, zegt mevrouw Jansen vol verwondering.

De middag van mijn leven

Op de terugweg lopen we nog even langs de bibliotheek, want voor zo’n grote boekenliefhebber als mevrouw Jansen kan je geen leukere plek voorstellen. Moe van alle indrukken, maar voldaan van de heerlijke middag, komt mevrouw Jansen weer terug in haar appartement. We zijn uiteindelijk een uur weg geweest, en ze blijft maar zeggen hoe blij ze is met de wandeling en dat ze zo genoten heeft. Maxi krijgt nog een dikke knuffel tijdens het afscheid en voordat ik de deur dicht doe, zegt mevrouw Jansen: “Bedankt dat ik met jullie mee naar buiten mocht. Ik heb de middag van mijn leven gehad”.