Shared Governance

Magnet Champion, Amerikaanse toestanden of een voorbeeld van verpleegkundige met lef?

By 23 november 2017 No Comments

Shared governance heeft zijn oorsprong in Amerika en betekent veel voor de Magnet Hospitals. Ze zijn er een stap verder dan wij. Maar moeten we alles klakkeloos overnemen? Past die Amerikaanse manier wel bij ons? Zijn we er niet allergisch voor?

In Nederland is het adagium: ‘Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg’. Niet je kop boven het maaiveld uitsteken. Dat is in Magnet wel anders. Daar benoemen ze als belangrijke schakel in shared governance een Magnet Champion. Compleet met grote foto en bokaal.

Tijdens het Magnetcongres in Houston sprak ik zo’n Champion. Ze begint met te zeggen: “I’m a champion, but I’m still just a nurse.” En zo is het – een verpleegkundige die met passie haar vak uitoefent en zich bewust is dat haar handelen betekenis krijgt voor de patiënt en haar collega’s.

Ze is wondverpleegkundige die als taak heeft decubitus uit te bannen, om daadwerkelijk resultaten te behalen. Ze volgt een leiderschapstraject en is continu gericht op verbetering, op mooiere verpleegsensitieve uitkomsten. Ze verspreidt de kennis onder haar collega’s binnen het team en is voorzitter van de unit practice council waarin wordt vastgesteld wat de resultaten moeten zijn, wat de huidige situatie is, waar hiaten zitten en wat nodig is om die te vullen.

Maar ze kan het niet alleen. Er is een kring van mensen om haar heen die bijdragen aan het succes: haar leidinggevende, de opleidingsfunctionaris, collega’s van andere councils en de Chief Nursing Officer (CNO). Allemaal hebben zij een verantwoordelijkheid. Voor de leidinggevende is het vanzelfsprekend om in het team verpleegkundig talent te ontwikkelen, samen doelen te stellen, te faciliteren en leiders op een podium te plaatsen waardoor rolmodellen ontstaan. De opleidingsfunctionaris helpt de Champion bijvoorbeeld bij het voorzitterschap van het unit practice council en bij het lezen van een wetenschappelijk artikel. De collega’s van andere councils delen samen met haar in het organisatie practice council nieuwe kennis over decubitus en brengen knelpunten in beeld en adresseren deze aan het verpleegkundig stafbestuur en de CNO. De CNO volgt alle uitstaande projecten binnen de teams, bespreekt de voortgang en neemt samen met het verpleegkundig stafbestuur en de managers barrières weg.

Magnet Champions, echt Amerikaans, of toch niet! Noemen wij In Nederland zo’n verpleegkundige niet een aandachtsvelder. Echter, de invulling van de functie varieert hier van een verpleegkundige die de laatste ontwikkelingen bijhoudt en haar collega’s ondersteunt tot iemand die bij wijze van spreken niet meer doet dan het protocol in de map stoppen.

Kan de Magnet Champion voorbeeld zijn voor onze aandachtsvelders en onze zorgorganisaties. Dus aandachtsvelders die een belangrijke positie vervullen in het streven naar excellente zorg, die voor elke patiënt voor de best mogelijke resultaten gaan. Die een schakel zijn in de beleidsontwikkeling en de ontwikkeling van het verpleegkundig vak, die een voortrekkersrol vervullen in werkgroepen, die, kortom, verpleegkundig leiderschap tonen. Maar wel, … in organisaties die alles in het werk stellen om daaraan bij te dragen.

Dat vraagt veel van de verpleegkundige (durf jij naar voren te treden als de deskundige?) én van de alle anderen in de organisatie (durven jullie de verpleegkundige die ruimte te geven en kun je de juiste omstandigheden creëren?).

Als we dan van die goede aandachtsvelders hebben, gaan we dan verkiezingen organiseren voor de Kampioen van de organisatie? En juichen we dan voor onze collega? Zijn we blij voor haar? Of zijn we stiekem jaloers? Of doen we liever toch maar gewoon? Wat vind jij?